winterhiken op de Hoge Venen in België

Een terugblik op onze reisbestemmingen van 2016

De lente staat al weer voor de deur, maar toch voelt het voor mij alsof 2017 nog maar net begonnen is. Misschien ook niet zo gek, want het normale leven is voor mij pas net begonnen. Toen het nieuwe jaar aanbrak, was ik nog in Nieuw Zeeland. Tijd dus om nog even terug te blikken op onze reisavonturen van 2016, maar ook op een wel heel bijzonder oud&nieuw….

Het is precies vijf jaar geleden dat ik Aaron leerde kennen toen ik onverwachts met mijn broer meeging naar een oud&nieuw feestje. We hadden de hele dag geklust in het nieuwe appartement van mijn broer en het allerlaatste wat ik die dag verwachtte, is dat ik “iemand” zou ontmoeten. Juist wanneer je het het minst verwacht, gebeuren er ineens de mooiste dingen (het is met reizen hetzelfde). Na de hele avond met Aaron gepraat te hebben op het oud en nieuw feestje, en vervolgens avonden lang te chatten, kwam het moment dat ik mijn broer moest vertellen dat ik zijn vriend leuk vond, en sterker nog, met hem uit ging. Ik herinner me het ongemakkelijke moment in de badkamer – we poetsten beiden onze tanden – nog goed: “Uhm, Steef”, zei ik, “die Aaron hè…. ja, uhm… dat is best een leuke jongen”. Het bleef stil. Schoorvoetend vervolgde ik: “uhm.. wat zou je er.. uhm.. van vinden als ik.. uhm.. met hem zou afspreken?” Het antwoord kwam razendsnel. Niet kunnen indenken dat zijn zus dating material kon zijn voor één van zijn vrienden, antwoordde mijn lieve, maar dit keer wat botte broertje: “Tja, dan moet hij jóu ook leuk vinden hè”. Het hoge woord dat we al een date hadden ingepland, kwam er uit, wat vervolgens gedeeld werd met mijn ouders, zusje, en andere broertje. Ja, dat was héél ontspannen op eerste date gaan. Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Binnen een jaar woonden we samen en vijf jaar later waren we in Nieuw Zeeland.

Traditiegetrouw vieren we feestdagen met een fancy etentje en zo ook dit jaar. Nieuw Zeeland gangers raden we de Apple Shed in Mapua – omgeving Nelson – van harte aan voor wie écht goed wil eten met dito uitzicht. Dit jubileum maakten we extra bijzonder door te kayakken in Abel Tasman Nationaal Park (hierover later meer op de blog).

Uit eten in de Apple Shed in Mapua, Nieuw Zeeland

Ons ‘houten’ jubileum vieren op oudjaars avond in de Nieuw Zeelandse zomer

Niet alleen op gebied van de liefde, ook op andere vlakken begon 2017 goed: ik heb een nieuw baan in het vooruitzicht, twee stedentripjes zijn gepland, en we hebben de eerste outdoor avonturen al beleefd. Voordat ik je daarover ga vertellen in opkomende blog posts, is het eerst tijd om nog één keer goed terug te blikken op 2016. Zowel op carrière als persoonlijk vlak was het een bijzonder jaar, maar hoe zag ons reisjaar eruit?

Winterhiken op de Belgische Hoge Venen

Het jaar was nog maar net begonnen, of wij stonden al weer met onze hiking schoenen buiten. Alhoewel ik elk jaar reikhalzend uit kijk naar een periode van échte wintervorst – hopend op een lange tocht schaatsen op natuurijs – had ik nog nooit gekampeerd in de sneeuw. Een hiking tochtje in de winter leek me eerlijk gezegd nogal koud en veel gedoe, want geef nou toe: de winter is toch ook het perfecte seizoen om met een warme kop chocomel ’s middags op de bank te ploffen en lekker film te kijken? Hoe het me vergaan is? Zo goed, dat ik uitkijk naar een volgende winterse trektocht met hopelijk nóg meer sneeuw zodat ik ook eens kan ervaren hoe het is om met sneeuwschoenen op pad te gaan. Je kunt hier (in het Engels) meer lezen over onze eerste wintertocht, en hieronder het mooie filmpje bekijken dat Aaron maakte:

 

Ook Nederland heeft wat te bieden voor de outdoorliefhebber

Nederland wordt nog wel eens over het hoofd gekeken als we het hebben over hiken, ook door mijzelf. Juist toen ik in Nieuw Zeeland was, realiseerde ik me dat ik er ook wat meer op uit wil trekken in Nederland. Ik woon echter in de randstad en heb geen auto, dus de natuur is niet echt binnen handbereik. Het afgelopen jaar heb ik in ieder geval een stuk meer door eigen stad gewandeld, maar ook trok ik er op uit naar de Hoge Veluwe en de kust.

Een strandwandeling, waar ook te wereld, maakt me eigenlijk altijd gelukkig. Nu wil het zo dat het er langs de gehele kust van Zeeland tot Friesland een lange afstandsroute loopt: het Nederlands Kustpad (LAW-5) dat met zijn 725km het langste wandelpad van Nederland genoemd mag worden. Ik wilde graag weer een etappe lopen en dit idee combineerde ik met mijn voornemen voor een mini “fiets-avontuur”. Op mijn gammele oma-fiets reed ik van Rotterdam naar Den Haag, vanwaar ik aan mijn wandeling begon. De kustroute loopt niet alleen langs het strand, waar ik die dag al snel achter kwam. Het stuk door de polder vond ik – als plattelands kind – niet bijster interessant. Scheveningen was op mijn zomerse wandeldag bijzonder druk, maar niet verkeerd voor een korte duik in het water om daarna via het Haagse bos de binnenstad te bereiken en me te verwonderen over de prachtige oude gebouwen. Ik liep die dag zeker 25 kilometer, fietste er bijna 30 en voelde me voldaan door die prestatie maar vooral door het heerlijke buiten zijn.

Binnenhof Den Haag

Een weekendje naar Zwitserland?

Oh, was het maar zo’n feest. Zwitserlands is veel te ver rijden voor een weekendje weg, maar heb je wel eens van Klein Zwitserland gehoord? Dit is een gebied dat officieel bekend staat als het Mullerthal en gelegen is in Luxemburg, wat wél op berijdbare afstand ligt voor een wandelweekend weg. De Mullerthal trail stond al lange tijd op mijn radar, en bestaat uit 3 lussen. Deze lussen kun je als afzonderlijke routes lopen, maar ook aan elkaar verbinden, afhankelijk hoe veel tijd je hebt (en hoe veel je jezelf wilt uitdagen). Route 2 schijnt het meest spectaculair te zijn, dus kozen we die uit voor ons weekend. Het boslandschap was heel mooi, maar ik werd het meest gegrepen door de rotspartijen waar we langs liepen. Gebrek aan claustrofobie is een voorwaarde, want het pad liep op sommige stukken tussen de rotsformaties door: het was er pikkedonker (hoofdlampjes zijn een must) en zo nauw dat mijn rugzak langs de wanden van de rotsen schaafde. De rotsen bleken ook van pas te komen om te schuilen toen we een flinke hoosbui over ons heen kregen (de enige gelukkig van dat weekend).

Mullerthal Route 2, Luxemburg

Op naar het land van trollen, fjorden, en bergen

Onze zomervakantie spenderen we graag in de bergen, maar dat was je vast al duidelijk. Ook heb ik een voorliefde voor de Noordelijke landen van Europa: Schotland, IJsland, Noorwegen: allemaal landen waar ik graag nóg een keer terugkom. Al van kinds af aan kom ik in Scandinavië en ben ik diep onder de indruk van Noorwegen. Dit jaar besloten we er terug te keren om de Jotunheimen te ontdekken; een ruig gebied met de hoogste bergen van Noorwegen (en daarmee heel Noord-Europa). De Jotunheimen zijn voor Noorweegse begrippen een druk gebergte, zo las ik online, maar eerlijk gezegd hebben we daar weinig van gemerkt. De beklimming van de populaire Beseggen – een bergkam die uitkijkt op twee helderblauwe meren – was zeker druk te noemen, maar toen we die achter ons hadden gelaten was het al snel gedaan met de drukte en hadden we het berglandschap voor ons alleen.

Wandelen in de Jotunheimen, Noorwegen

 

Een outdoorchick op stedentrip

Kan dat eigenlijk? Als outdoorliefhebber ook van de stedelijke geneugten genieten? Ik zie niet in waarom niet. Sterker nog, ik ben soms best een luxepaardje. Een goed hotel en dito eten vormen een welkome afwisseling op de ontberingen van een bergtocht. Sinds we allebei fulltime werken, proberen we jaarlijks een stedentripje te maken. Parijs ging ons voor, Dublin en Lissabon staan op het programma van 2017, en afgelopen jaar was het Budapest. Een stad met hete bronnen, dat leek me wel wat. Waar we in IJsland en Nieuw Zeeland hete bronnen in de natuur bezochten, gingen we hier naar één van oudste badhuizen van Europa. Daarnaast namen we de tijd om door de stad te slenteren en uitgebreid de Hongaarse keuken te leren kennen: het was één van onze laatste weekenden samen voordat ik naar Nieuw Zeeland vertrok.

Grote Markt in Budapest

Nieuw Zeeland: op naar het grote avontuur

En toen was het ineens het moment aangebroken om te vertrekken. Al meer dan een jaar was ik bezig met (nou ja, liever gezegd: bezeten van) dit plan. Gek genoeg was het afscheid nemen niet emotioneel. Althans, niet voor mij. Mijn moeder had het er duidelijk zwaarder mee. Ik was, zoals ik al had verwacht, alleen maar heel erg hyper van alle opwinding. De emoties kwamen pas in het vliegtuig en eigenlijk pas veel later, toen ik alleen op 90 mile beach liep, in het uiterste noorden van Nieuw Zeeland. Hoe het verder verliep na mijn reis naar de andere kant van de wereld hoop ik je binnenkort op hikingwithliz te vertellen. Ik zit vol met ideeën en verhalen, maar heb jij nou specifieke vragen die je hier beantwoord zou willen zien? Laat een berichtje achter en wie weet kom ik er op terug in een blogpost.

Mount Cook National Park in Nieuw Zeeland

Wat zoek jij in een outdoor blog? En wat zie je graag terug op deze blog? En hoe zag jouw reisjaar er eigenlijk uit? Ik hoor het graag van je!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s