Het beste van mijn West Highland Way hike

De West Highland Way is de meest bekende lange-afstands-wandeling in Schotland. Niet voor niets! Het is een geweldige tocht om de Schotse hooglanden te verkennen zonder dat je daar veel ervaring voor nodig hebt. Het is zelfs mogelijk om je bagage te laten vervoeren en elke nacht in een droog en warm onderkomen te slapen.Voor ons echter geen hutjes of hostels, en niet alleen omdat ik een arme student was. Nee, echte vrouwen dragen hun spullen en slapen in een tent.

Zo geschiedde. Als groentje op gebied van hiken, liep ik 5 jaar geleden mijn allereerste tocht. De West Highland Way heeft diepe sporen achterlaten. Aldaar werd ik besmet met het hiking virus en sindsdien ga ik het liefst wandelend op vakantie. Nog steeds sleep ik al mijn spullen mee – al zijn het over de jaren heen minder en lichtere spullen geworden – en slaap ik het liefst in een tentje.

Er is al veel geschreven over de West Highland Way. Ik wil je dan ook geen verslag voorschotelen, maar wil je met een aantal korte posts kennis laten maken met de WHW: de mooiste momenten, maar ook de slechtste en de leerzaamste.

Laat ik deze week beginnen met het beste, meest waardevolle van mijn WHW-tocht:

Friends-hiking-the-West-Highland-Way_bewerkt

1. Vriendschap

Met stipt op nummer één: vriendschap. Een trektocht samen delen heeft iets heel bijzonders. Je kunt niet zonder meer elke vriend of vriendin meenemen op trektocht, helemaal niet zoals wij het deden: we lagen samen in één klein tentje en waren dus praktisch dag en nacht bij elkaar. Gelukkig kende Eef en ik elkaar al goed van de studie en eerdere vakantie, maar daarnaast hadden we ook eenzelfde wandeltempo en gevoel voor avontuur. Daarnaast bleek Eef een bikkel te zijn: ’s morgens liep ze het eerste uur zwijgend door de blaren heen, wat ze vervolgens met een goede dosis zelfspot weg lachte met haar droge, Rotterdamse humor.

Er zijn natuurlijk ook momenten waarop je vriendschap op de proef wordt gesteld. Momenten die je niet snel tegenkomt op een strandvakantie of avond stappen. Wanneer je een dag door de regen moet stappen of wanneer je op de allereerste dag ongetraind en met zware rugzak meteen aan zo’n 20 kilometer wandelen begint. Wanneer je dan – of in ieder geval aan het eind van de dag – nog steeds kunt lachen, weet je dat de vriendschap goed zit. Bij ons werd het er het minst gelachen wanneer we trek kregen. Soms zag je de één langzamer aan steeds chagrijniger kijken, maar dan wist de ander snel de chocolade te voorschijn te halen en was alles weer goed.

2. De Hooglanden

Nummer één was een voorwaarde om van nummer twee, de Schotse hooglanden, te genieten. En dat deden we. Met volle teugen. We namen de tijd voor de WHW, paste ons schema aan toen bleek dat dag één ons gevloerd had. Dag twee liepen we gewoon wat minder kilometers en namen we uitgebreid de tijd om aan de rivier te lunchen, te fotograferen en vooral om ons heem te kijken om het landschap op ons in te laten werken.

Het deed iets met me, merkte ik. De langzame manier van te voet reizen zorgt voor een veel intensere beleving. Stap bij stap zie je elke dag het landschap een beetje veranderen. Je ziet veel minder op een dag dan je met een auto zou kunnen zien, maar oooh… wat zie je toch véél meer dan je ooit zal zien wanneer je met een auto reist.

WHW_2011_Kings-house-to-Kinglochleven_600pxl

3. Een kennismaking met de hiker-gemeenschap & Schotse gastvrijheid

Het mooie aan hiken is dat je onderweg vaak gelijkgestemden tegenkomt: mensen die ook van natuur en avontuur houden. Vaak ontmoet je vrije geesten die de mooiste verhalen hebben. Ook al is de West Highland Way niet zo lang dat er een hechte hikers gemeenschap ontstaat zoals schijnt te gebeuren op beroemde lange hikes van meer dan 3000km in Amerika (zoals de Appalachian Trail),  toch bleek ook hier dat hiken een band schept. Daarnaast waren we aangenaam verrast door de hartelijkheid van de Schotten. Soms een tikkeltje lastig te verstaan – dat losten Eef en ik op door maar gewoon te knikken en te glimlachen – maar wat een geweldige mensen!

Scottish Couple West Highland Way

Jonathon & Caroline, een geweldig Schots stel die we onderweg ontmoetten, en die ons later onderdak aanboden en meenamen op ontdekkingstocht in Edinburgh en het Schotse nachtleven

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s